minime

 

there's a gap in between

there's a gap where we meet

where i end and you begin

and i'm sorry for us

 

 

i am up in the clouds

and i cant come down

i can watch but not take part

 

 

where i end and where you start

where you left me all alone

all alone...

 

... i will eat you all alive

and there'll be no more lies...

 

 

 

 

เมื่อเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง

ที่เรากล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา

มันกลับกลายเป็น ความผิดไป

เสียใจ...ที่คิดว่าเข้าใจ ที่คิดว่ารับได้

ไม่ว่าจะพูดความจริง

หรือไม่พูดความจริง

มันก็เป็นสิ่งที่ผิดอยู่ร่ำไป

หากสิ่งนั้น เป็นสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามไม่พอใจ...

 

so much for my "happy" valentines day...

more like a bloody valentine ซะมากกว่า

ใครเป็นคนคิดวันห่ะนี้ขึ้นมาวะ

ก็แค่วันอีกวันหนึ่งตามธรรมดาในปฏิทิน

ที่คนเราก็หลอกกันไปหลอกกันมาว่า กูรักมึงนะ

ไม่เห็นจะต่างอะไรกันเลยกับทุกๆวัน

ที่คนเรามันก็หลอกกันเป็นธรรมดาสามัญอยู่แล้ว

ตั้งขึ้นมาเพื่อตอกย้ำคนเศร้าหรืออย่างไร

เออ...นี่ไง เศร้าอยู่ เศร้าชิบหาย พอใจยังวะ

 

ในความเป็นจริง มนุษย์นั้นใกล้กันอยู่ตลอดเวลา

แต่ในขณะเดียยวกัน มนุษย์ก็ถูกกั้นกลางด้วยเส้นบางๆอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน   เส้นบางๆที่ไม่เอื้อต่อการมองเห็นกัน

              ไม่เอื้อต่อการได้ยินเสียงกัน

              ไม่เอื้อต่อการสัมผัสกัน

หรือแม้กระทั่งการเข้าใจซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง

ลองนึกดู หากเราไม่มีกำแพงที่กั้นกลางระหว่างห้องหนึ่งกับอีกห้องหนึ่ง

หรือกระจกของร้านกาแฟที่กั้นกลางระหว่างคนที่นั่งข้างนอกกับคนที่นั่งข้างใน

มนุษย์เราจะใกล้กันแค่ไหน

เราสามารถใกล้ชิดกันมากที่สุดในระยะทางไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร

หนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น

แต่แค่หนึ่งเซนติเมตร ก็ทำให้เราห่างไกลกันได้เฉกเช่นเดียวกัน

เส้นบางๆที่ว่านี้เกิดขึ้นมาเพื่อทำลายระบบประสาทสัมผัสแห่งการรับรู้ของเราให้เสื่อมลง

มนุษย์ถูกสาปให้ห่างเหินกันอย่างนั้นหรือ

เป็นเพราะมนุษย์เราชื่นชมและหลงใหลในตัวเองมากจนเกินไป จนคิดว่าสามารถอยู่คนเดียวได้ในโลกใบนี้

ความรักที่มีต่อกันจึงน้อยลงไปทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน

เพราะได้มอบให้กับตัวเองไปจนหมดแล้ว

มนุษย์เราจึงพอใจที่จะมีชีวิตอยู่กับเส้นบางๆเส้นนี้

เมื่อไหร่กันนะ ที่มนุษย์จะได้ใกล้ชิดกัน โดยไร้เส้นบางๆนั้นเสียที

 

มันถึงช่วงเวลานั้นของปีอีกแล้วสินะ ที่จิตใจคนเราจะอ่อนไหวเกินปกติ

พอเพิ่งปิดเทอม ก็มิคุ้นกับการปิดเทอม

พอเพิ่งเปิดเทอม ก็มิคุ้นกับชีวิตแบบนี้

ในหนึ่งช่วงชีวิตคนเรา จะต้องใช้เวลากันสักเท่าไหร่นะกับการทำตัวให้ชินกับสภาวะที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

พอเราคุ้นเคยกับสิ่งๆหนึ่ง สิ่งใหม่ๆก็ผลัดเปลี่ยนวนเวียนกันเข้ามา ให้เราต้องปรับตัวกันอีก

เหนื่อยกับความสุขชั่วครู่แบบนี้เหลือเกิน

อะไรกันแน่นะที่มนุษย์เรานั้นแสวงหา?

จุดประสงค์ที่แท้จริงของการเกิดมามีนั้นคืออะไร?

ฉันมิรู้ ว่าฉันนั้นเกิดมาทำไม?

ฉันมิใคร่....ในบางที

ฉันก็ใคร่....ในบางครา

 

อยากหมดลมหายใจไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย

ยิ่งโตไป ชีวิตก็ยิ่งมีมลทิน

ยิ่งโตไป ความสุข ความสนุกตื่นเต้นในชีวิตก็ยิ่งน้อยลง

ยิ่งโตไป ก็ต้องมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบมากมายมหาศาล ไม่รู้จักจบสิ้น ต้องคอยแสวงหาเงินทอง ชื่อเสียง และความมั่นคงจอมปลอม

ยิ่งโตไป หากได้แต่งงาน ความรักจะหมดไปตามกาลเวลา คงเหลือเพียงแค่ความผูกพันธ์ ชีวิตครอบครัวก็จะล้มเหลวและแตกหัก จะมีสักกี่คนเทียวที่ได้รับความสุขที่แท้จริงเพราะความรักจากสิ่งนี้

แต่หากไม่พบชีวิตคู่ ก็ต้องตายไปอย่างเดียวดายและน่าเวทนา

ตายซะวันนี้ ในขณะที่ทุกอย่างยังเกือบจะดีพร้อมสมบูรณ์ นั้นดีที่สุด

ก่อนที่ชีวิตจะเว้าแหว่งไปมากกว่านี้

เพราะคนเรามีชีวิตที่ยืนยาวเกินไป ชีวิตจึงไร้ค่า

ดูอย่างผีเสื้อสิ มีชีวิตอยู่ไม่กี่วัน

ทุกวินาทีของมันมีความหมายอันยิ่งใหญ่

ชีวิตของมันช่างน่าตื่นเต้น มีคุณค่าเหลือเกิน